Bu fotoğraf bir diplomasi fotoğrafı değil, bir risk haritasıdır.
Fotoğraf: Hindistan ve Avrupa Birliği uzun müzakerelerin ardından bir Serbest Ticaret Anlaşması (STA) üzerinde uzlaştı.
AB–Hindistan yakınlaşmasını sadece ticaret ya da üretim maliyetleri üzerinden okumak eksik kalır.
Asıl mesele riskin nasıl dağıtıldığıdır.
🔹 Türkiye, maliyet yapısı nedeniyle “yeni Çin” olamaz.
🔹 Üretim zincirleri Hindistan gibi ülkelere kaydırılırken,
🔹 jeopolitik, demografik ve insani riskler Türkiye üzerinde yoğunlaşıyor.
Irak, Suriye, Filistin, İran, Kafkasya, Karadeniz…
Bu coğrafi kesişimde Türkiye artık:
– klasik bir müttefik değil,
– kriz yöneten stratejik partner konumunda.
Risk yönetimi perspektifinden bakıldığında tablo net:
Üretim riski → Asya’ya dağıtılıyor
Güvenlik ve göç riski → Türkiye’de konsolide ediliyor
Sosyal ve mali yük → yerel olarak absorbe ediliyor
Bu, bilinçli ya da bilinçsiz, bir risk dışsallaştırma stratejisidir.
Ana risk: Türkiye’nin “vazgeçilmez” görülmesi, yük paylaşımının otomatik olarak adil olacağı anlamına gelmiyor.
Ana soru: Türkiye bu rolü stratejik sözleşmeye mi, yoksa sessiz kabullenişe mi dönüştürecek?
Risk yönetiminde esas olan şudur: Yük taşıyan değil, riski yöneten kazanır.
Aslında 7 yıldır Türkiye Risk Raporu’nda bu gelişmeyi/kırılmaları izliyoruz; birim maliyet artışından beyin göçüne, üretimin Türkiye dışına çıkışından artan mülteci göçüne, inovasyon ve ar-ge kültürünün azalmasından ihrcatatta pazar kayıplarına …
Bütün şarkılar aynı hikayeyi anlatıyor …
#RiskYönetimi #JeopolitikRisk #StratejikRisk #GRC #KüreselRiskler
#Türkiye #GöçRiski #Jeopolitik #StratejikYönetim #RiskPerspektifi
Bir yanıt yazın