Bir boğaz kapandı. Faturayı çeliğiniz değil, alüminyumunuz ödedi. Son 12 ayda üç temel metalin seyri (Haz’25 = 100): sıcak sac (HRC) +%9, soğuk sac (CRC) +%8, alüminyum (LME) +%34. Aynı sanayi, aynı talep. Peki neden biri diğerinin dört katı arttı?

Cevap 28 Şubat’ta başladı.

ABD ve İsrail’in İran harekâtıyla 28 Şubat 2026’da Hürmüz Boğazı fiilen kapandı. Boğaz, dünya petrol ve LNG’sinin yaklaşık %20’sinin geçtiği nokta — ama manşet “petrol” derken, asıl ve kalıcı baskı başka yerden geldi.

Manşet petrol dedi, vuran alüminyum oldu.

Çünkü Körfez aynı zamanda küresel birincil alüminyumun yaklaşık %9’unu üretir ve neredeyse tamamını Hürmüz’den ihraç eder. Boğaz kapanınca üç şey aynı anda oldu:

Sonuç: alüminyum Şubat’ta 3.050 $’dan Mayıs’ta dört yılın zirvesine, 3.560 $’a koştu. 17 Haziran’daki mutabakat ve boğazın yeniden açılmasıyla 3.420 $’a geri çekildi — ama savaş öncesine değil.

Ateşkes fiyatı geri çekti; maliyet tabanını değil.

Biçim / öz: fatura beklediğiniz kalemden gelmez.

Jeopolitik şokun faturası, beklediğiniz kalemden gelmez. Coğrafyada uzaktaki bir boğaz, bilançonuza en çok enerji ve lojistikle bağlı girdiden vurur. Bu kez o girdi alüminyumdu.

Manşet “metal pahalandı” der; faturayı büyüten kalem alüminyum. Çeliğe değil, alüminyum maruziyetine bakın.